Μου λένε διάφορα και ακούω προσεχτικά .Πάντα άκουγα προσεχτικά .Σεμνά μάζευα τα επιχειρήματα μου να απαντήσω .Καμιά φορά βέβαια είχε περάσει τόση ώρα μέχρι να απαντήσω που η συζήτηση είχε αλλάξει .
Κι άλλες φορές, που πολλές συζητήσεις είχαν αλλάξει και πολλά επιχειρήματα είχαν μαζευτεί ανείπωτα βάραγαν μέσα ηλεκτρικές μουσικές με σκληρά μπάσα και σόλο κιθάρα . Πάλι οι συζητήσεις κινήθηκαν στα γνωστά επιχειρήματα περί συναισθηματικής εκπαίδευσης μέσω μουσικής. Δεν απάντησα πάλι απλά έβαλα τις ηλεκτρικές κιθάρες στη διαπασών για να πάρω θάρρος να γράψω μετά από πολύ καιρό . Από αυτές τις μουσικές που κάθεσαι και χτυπάς πλήκτρα αλλά τα πόδια σου κουνιούνται νευρικά και το πλήκτρο κωλώνει στο ρεφραίν . Και λες ας ήταν όλα αλλιώς με ένα γλυκό ρομαντισμό που κρύβει ληστρικά ότι αν τα πράγματα ήρθαν μέχρι εδώ έχεις και συ πληκτροπαιχτη την ολοδική σου ευθύνη.
Επαναλαμβάνεσαι θα μου πέις ,βγήκα στα χειμερινά μπαλκόνια για στριφτά τσιγάρα …κάτι άλλαξε…και ποιο γεμάτος σίγουρα …σίγουρα..
Και ξαναγυρνώ ,ξαναβγαίνω σα σαλιγκάρι μετά την βροχή …. ότι και να σημαίνει αυτό …
Θα βγώ δε γίνεται αλλιώς βαρέθηκα μέσα ,θα βγώ δε θα μου γκρεμίσει τίποτα το όνειρο .Είναι απλό λές να είναι όλα απλά πιο απλά από ότι φανταζόμαστε λές τελικά να νικάει στο τέλος όλα αυτά που λένε πως νικάνε .Και πώς γίνεται εκεί που απαντάς σε όλα έστω και ως στάση έστω και αν η ζωή σε τοποθετεί έτσι ώστε να απαντάς σε μια στιγμή (που ποτε δεν είναι μια άθλιε πληκτροπαίχτη ) να ξαναρωτάς . Αυτό λές τελικά να είναι ζωή ..
Με πολύ αγάπη για την Φαίδρα ,την Artanis και την Αναστασία. Καλησπέρα.
Σα σήμερα δολοφονήθηκε ένα παιδί και κάποιοι πιστέψαμε ότι κάτι θα αλλάξει
....ας αλλάξει επιτέλους είναι κρίμα για όλους μας....
Κυριακή, 06 Δεκεμβρίου 2009
Τρίτη, 14 Απριλίου 2009
eisai stravomenos me kati?
Κρατώ με το ένα μου χέρι το κεφάλι και κοιτάω την λευκή κόλλα πριν την ανάρτηση. Τί να γράψω άραγε ή μάλλον πόσο γρήγορα και μανιακά θα χτυπήσω τα πλήκτρα για να βγει η οργή μου .Και ξαναπιάνω το κεφάλι μου, που δε μπορεί να σταθεί από μόνο του και νιώθω κάτω από τα μάτια μου να κρέμονται σακουλάκια κούρασης και ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗΣ. Ξέρεις κάτι ? δυστυχώς δεν έχω πια περιθώρια, ανοχές, λάσκα ή άλλο σχοινί.
Και το παλιό μου περιθώριο έχει δώσει τη σειρά του σε νεύρα και οργή.
Ξανακρατώ το κεφάλι μου για να μην πάρω εδώ και τώρα 5 διάφορα άτομα για διάφορους λόγους και τα ξεχέσω στη κυριολεξία .Ίσως να είναι και 10.Το κακό είναι ότι πιστεύω ότι πραγματικά έχω δίκιο και το τραγελαφικό αδιαφορώ να ψάξω αν έχω και άδικο κάπου.
Ξαναπιάνω το κεφάλι μου, καμπουριάζω τη πλάτη μου, βγάζω τα γυαλιά μου λίγο να ξεστρεσαριστώ με ένα θεατρικό τρίψιμο των ματιών μου και……….
Σκέφτομαι να τους πάρω τηλέφωνο και ας το πληρώσω αύριο…ξαναπιάνω το κεφάλι μου ,γιατί ξαναπιάνω τον εαυτό μου να μην λογαριάζει τις συνέπειες και ξέρω ότι θα είναι πάλι επίπονες για μένα… μόνο..
ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ (και μία ελπίδα που αποδείχτηκε φρούδα )
Δε θέλω να στο παίξω και ζόρικος ,ζήτησα και δύο συγνώμες σήμερα για την συμπεριφορά μου…και ξαναπιάνω το κεφάλι μου.
Και γελάω ρε γαμώτο γιατί σκέφτομαι ότι όντως μπορεί να πάρω αυτά τα δέκα τηλέφωνα και μετά από μισή ώρα να τους ξαναπάρω να ζητήσω συγνώμη.
Όμως τίποτα δεν θα είναι αύριο όπως ήταν μέχρι τώρα, το πιστεύω αυτό, και θα είναι πιο δύσκολο το αύριο για μένα, κι ας βγω για πολλά τσιγάρα με θέα Ακρόπολή, κι ας έχω κατεβάσει πολλά όμορφα τραγούδια για το mp3 μου κι ας……
1+2+3+4 και 30 χρόνια κρέμονται από το σώμα μου, γλιστράνε από τις τσέπες μου ,σκορπάνε σ (slow motion στα πλήκτρα) ε ένα τίποτα.
Τίποτα , Απογοή…(το κεφάλι έγειρε)…τευση…
Το μόνο λέω, το μόνο, τον συμπαθώ τον εαυτούλη μου, είναι τουλάχιστον κάπως και δεν τον μαλώνω για την οργή του και την συμπεριφορά του, συμπάσχω γιατί μου φαίνεται διαμορφώνει και αυτό το κακόμοιρο χαρακτήρα..και είναι ο μαλακακος αυτός ο ηρωάκος μου ,που τα κάνει σκατά δε λέω ,αλλα του πούστη πιά…
Τα χέρια αγκαλιάζουν το πληκτρολόγιο…..καληνύχτα.
Ορκίζομαι ότι θα απαντήσω σε κάθε σχόλιο της σημερινής ανάρτησης ,είναι δέσμευση………
Και το παλιό μου περιθώριο έχει δώσει τη σειρά του σε νεύρα και οργή.
Ξανακρατώ το κεφάλι μου για να μην πάρω εδώ και τώρα 5 διάφορα άτομα για διάφορους λόγους και τα ξεχέσω στη κυριολεξία .Ίσως να είναι και 10.Το κακό είναι ότι πιστεύω ότι πραγματικά έχω δίκιο και το τραγελαφικό αδιαφορώ να ψάξω αν έχω και άδικο κάπου.
Ξαναπιάνω το κεφάλι μου, καμπουριάζω τη πλάτη μου, βγάζω τα γυαλιά μου λίγο να ξεστρεσαριστώ με ένα θεατρικό τρίψιμο των ματιών μου και……….
Σκέφτομαι να τους πάρω τηλέφωνο και ας το πληρώσω αύριο…ξαναπιάνω το κεφάλι μου ,γιατί ξαναπιάνω τον εαυτό μου να μην λογαριάζει τις συνέπειες και ξέρω ότι θα είναι πάλι επίπονες για μένα… μόνο..
ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ (και μία ελπίδα που αποδείχτηκε φρούδα )
Δε θέλω να στο παίξω και ζόρικος ,ζήτησα και δύο συγνώμες σήμερα για την συμπεριφορά μου…και ξαναπιάνω το κεφάλι μου.
Και γελάω ρε γαμώτο γιατί σκέφτομαι ότι όντως μπορεί να πάρω αυτά τα δέκα τηλέφωνα και μετά από μισή ώρα να τους ξαναπάρω να ζητήσω συγνώμη.
Όμως τίποτα δεν θα είναι αύριο όπως ήταν μέχρι τώρα, το πιστεύω αυτό, και θα είναι πιο δύσκολο το αύριο για μένα, κι ας βγω για πολλά τσιγάρα με θέα Ακρόπολή, κι ας έχω κατεβάσει πολλά όμορφα τραγούδια για το mp3 μου κι ας……
1+2+3+4 και 30 χρόνια κρέμονται από το σώμα μου, γλιστράνε από τις τσέπες μου ,σκορπάνε σ (slow motion στα πλήκτρα) ε ένα τίποτα.
Τίποτα , Απογοή…(το κεφάλι έγειρε)…τευση…
Το μόνο λέω, το μόνο, τον συμπαθώ τον εαυτούλη μου, είναι τουλάχιστον κάπως και δεν τον μαλώνω για την οργή του και την συμπεριφορά του, συμπάσχω γιατί μου φαίνεται διαμορφώνει και αυτό το κακόμοιρο χαρακτήρα..και είναι ο μαλακακος αυτός ο ηρωάκος μου ,που τα κάνει σκατά δε λέω ,αλλα του πούστη πιά…
Τα χέρια αγκαλιάζουν το πληκτρολόγιο…..καληνύχτα.
Ορκίζομαι ότι θα απαντήσω σε κάθε σχόλιο της σημερινής ανάρτησης ,είναι δέσμευση………
Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009
SUN - DAY
Λούζομαι με τον Ήλιο, ανέλπιστα ήρεμος,
με την πίκρα των τσιγάρων να την σβήνουν γουλιές Ελληνικού,
Με φιγούρες διερχόμενες μα γνώριμες, έτοιμες να πιαστούν από λέξεις .
Βουτάω στον ήλιο χωρίς γυαλιά ηλίου,να με ζαλίσει με φώς ,να μου θολώσει τους προορισμούς.
Να μου φωτίσει την μαυρίλα που έρχεται σε κάθε διαπίστωση του Ελληνικού
Έντεχνες ηλιοβουτιές ,έντεχνα όνειρα πριν κάθε γουλιά Ελληνικού
Στις 830 να σβήσεις τα φωτά, στις 930 να τα ανοίξεις.
Μια κυρία μου δίνει το εισιτήριο της ηλιοκαμένη γιατί η μιάμιση ώρα δε τελείωσε
Ο απέναντι ηλιοκαμένος έκανε την έκπληξη στις 830 δεν άφησε ούτε μισό βολτ, κι ας νομίζαμε…
Πολλοί είναι κι ας μοιάζουν λίγοι ,αυτοί που ηλιοβουτούσαν το πρωί ,που δεν φόραγαν γυαλιά ηλίου ,εξεπίτηδες που λένε .Μαζεύτηκαν πολλοί που κρέμονται ,και ψάχνουν χέρι να τους σηκώσει .Χάθηκαν ,εξεπίτηδες που λένε, το πρωί στον ήλιο ,τον κοίταξαν κατάματα
Ήπιαν ελληνικούς ,κάπνισαν, χάζεψαν και σαν ηλιακοί συσσωρευτές αναζήτησαν φιγούρες, έτοιμοι να κρεμαστούν από λέξεις, .Στις 830 έσβησαν το φώς τους .Ξέρεις γιατί το έκαναν;
Βαρέθηκαν την σκιά τους, και η σκιά τους ,τους βαρέθηκε ,και το εγώ τους δεν θα αντέξει μόνο του στην μαυρίλα που λέγαμε ,των ελληνικών ,που έρχεται. Και ζαλισμένοι από τον Ήλιο που τους δυναμώνει όμως γιατί πάντα αυτός μας σώζει, κοιτάνε πρώτη φορά αμήχανα ο ένας τον άλλο, γνώριμες φιγούρες που ένα κλικ περιμένουν να κρατηθεί ο ένας από τον άλλο να γίνουν …. όπως παλιά …που ηλιοβατούσαν ομαδικά ,πιο αθώα ίσως.
για λίγο όσο κρατάει ένας καφές..λίγο λίγο κάθε φορά…
(Υ.Σ έχουμε ξεχάσει την σημαία στο μπαλκόνι καθόμουν σήμερα από κάτω και την χάζευα να ανεμίζει σε φόντο καταγάλανο, λέω μέχρι την Κυριακή να την ξεχάσουμε ακόμη εκεί, εικαστικά μου άρεσε, μου θύμισε… ότι ξεχνώ καθημερινά …για λίγο όσο κρατάει ένας καφές..λίγο λίγο κάθε φορά…)
με την πίκρα των τσιγάρων να την σβήνουν γουλιές Ελληνικού,
Με φιγούρες διερχόμενες μα γνώριμες, έτοιμες να πιαστούν από λέξεις .
Βουτάω στον ήλιο χωρίς γυαλιά ηλίου,να με ζαλίσει με φώς ,να μου θολώσει τους προορισμούς.
Να μου φωτίσει την μαυρίλα που έρχεται σε κάθε διαπίστωση του Ελληνικού
Έντεχνες ηλιοβουτιές ,έντεχνα όνειρα πριν κάθε γουλιά Ελληνικού
Στις 830 να σβήσεις τα φωτά, στις 930 να τα ανοίξεις.
Μια κυρία μου δίνει το εισιτήριο της ηλιοκαμένη γιατί η μιάμιση ώρα δε τελείωσε
Ο απέναντι ηλιοκαμένος έκανε την έκπληξη στις 830 δεν άφησε ούτε μισό βολτ, κι ας νομίζαμε…
Πολλοί είναι κι ας μοιάζουν λίγοι ,αυτοί που ηλιοβουτούσαν το πρωί ,που δεν φόραγαν γυαλιά ηλίου ,εξεπίτηδες που λένε .Μαζεύτηκαν πολλοί που κρέμονται ,και ψάχνουν χέρι να τους σηκώσει .Χάθηκαν ,εξεπίτηδες που λένε, το πρωί στον ήλιο ,τον κοίταξαν κατάματα
Ήπιαν ελληνικούς ,κάπνισαν, χάζεψαν και σαν ηλιακοί συσσωρευτές αναζήτησαν φιγούρες, έτοιμοι να κρεμαστούν από λέξεις, .Στις 830 έσβησαν το φώς τους .Ξέρεις γιατί το έκαναν;
Βαρέθηκαν την σκιά τους, και η σκιά τους ,τους βαρέθηκε ,και το εγώ τους δεν θα αντέξει μόνο του στην μαυρίλα που λέγαμε ,των ελληνικών ,που έρχεται. Και ζαλισμένοι από τον Ήλιο που τους δυναμώνει όμως γιατί πάντα αυτός μας σώζει, κοιτάνε πρώτη φορά αμήχανα ο ένας τον άλλο, γνώριμες φιγούρες που ένα κλικ περιμένουν να κρατηθεί ο ένας από τον άλλο να γίνουν …. όπως παλιά …που ηλιοβατούσαν ομαδικά ,πιο αθώα ίσως.
για λίγο όσο κρατάει ένας καφές..λίγο λίγο κάθε φορά…
(Υ.Σ έχουμε ξεχάσει την σημαία στο μπαλκόνι καθόμουν σήμερα από κάτω και την χάζευα να ανεμίζει σε φόντο καταγάλανο, λέω μέχρι την Κυριακή να την ξεχάσουμε ακόμη εκεί, εικαστικά μου άρεσε, μου θύμισε… ότι ξεχνώ καθημερινά …για λίγο όσο κρατάει ένας καφές..λίγο λίγο κάθε φορά…)
Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2009
οπωσδήποτε....
Χαιρετώ τον ήλιο που ανασαίνει το φλεβάρη που φεύγει
χαιρετώ το φως που μεγαλώνει για καλοκαίρι
έχω θέα ,και τσιγάρα μπόλικα και τα αχ μου καρναβάλια …
Τέλος οι στίχοι η συνέχεια μετά τα κούλουμα….
Να μαι πάλι εδώ…με το μπαλκονάκι μου ,καθαρό, με το λάστιχο το έπλυνα και την μπαλκονόπορτα πάντα ανοιχτή να με φυσάει... μη πνιγώ, σα να μαι σε λεωφορείο ...
-παρακαλώ κύριε ανοίξτε λίγο το παράθυρο ,θα σκάσουμε..
θα μου πείς βρε animavox τι θέλεις πάλι…εγώ; τίποτα ,τίποτα ...
Αυτό το γαμημένο κουμπί on-off των αναμνήσεων –παθήσεων ψάχνω…
καλά εδώ ο κόσμος χάνεται…κτλ etc etc
Ηθικόν; Ηθικόν λέω; Καλά δε μπορείς να βγάλεις φωνή;
Που πας αγόρι μου χωρις ακμαιότατον;
Που να πηγαίνω ο έρημος..με αυτόν τον ήλιο με αυτά τα γλυκά απογεύματα, για καφέδες για haig για παραθαλάσσια μέρη, για χαμόγελα για γέλια… για την θάλασσα…που είναι πανέμορφη ,για όλες αυτές τις μικρές καθημερινές ιστορίες που αν ξέρεις να τις ακούσεις καταλήγουν ημερολόγια και δεσμά τρυφερότητας ..για αυτά τα βλέμματα …..ανάσα , ανάσα….πάμε…
κατά τα άλλα;
Μια χαρά, καληνύχτα σας , χαιρετώ σας και αγαπώ σας…
χαιρετώ το φως που μεγαλώνει για καλοκαίρι
έχω θέα ,και τσιγάρα μπόλικα και τα αχ μου καρναβάλια …
Τέλος οι στίχοι η συνέχεια μετά τα κούλουμα….
Να μαι πάλι εδώ…με το μπαλκονάκι μου ,καθαρό, με το λάστιχο το έπλυνα και την μπαλκονόπορτα πάντα ανοιχτή να με φυσάει... μη πνιγώ, σα να μαι σε λεωφορείο ...
-παρακαλώ κύριε ανοίξτε λίγο το παράθυρο ,θα σκάσουμε..
θα μου πείς βρε animavox τι θέλεις πάλι…εγώ; τίποτα ,τίποτα ...
Αυτό το γαμημένο κουμπί on-off των αναμνήσεων –παθήσεων ψάχνω…
καλά εδώ ο κόσμος χάνεται…κτλ etc etc
Ηθικόν; Ηθικόν λέω; Καλά δε μπορείς να βγάλεις φωνή;
Που πας αγόρι μου χωρις ακμαιότατον;
Που να πηγαίνω ο έρημος..με αυτόν τον ήλιο με αυτά τα γλυκά απογεύματα, για καφέδες για haig για παραθαλάσσια μέρη, για χαμόγελα για γέλια… για την θάλασσα…που είναι πανέμορφη ,για όλες αυτές τις μικρές καθημερινές ιστορίες που αν ξέρεις να τις ακούσεις καταλήγουν ημερολόγια και δεσμά τρυφερότητας ..για αυτά τα βλέμματα …..ανάσα , ανάσα….πάμε…
κατά τα άλλα;
Μια χαρά, καληνύχτα σας , χαιρετώ σας και αγαπώ σας…
Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2009
Δευτέρα, 09 Φεβρουαρίου 2009
fly me to the ...
Κι έχει ένα φεγγάρι απόψε…
Φύσηξε και καθάρισε ο ουρανός κάτι σύννεφα μόνο και το φεγγάρι μόνο του..ψηλά κάτασπρο με μπλέ ασημι ανταύγειες για παιχνιδίσματα, πεντακάθαρο ..σαν Αυγουστιάτικο..
Φεβρουάριος είναι…
Την κοπάνησα νωρίς από τη δουλεία σήμερα, γλίστρησα και έφυγα, σα σκασιαρχείο ήταν με αυτό τον ήλιο …τον χάζευα κάποιες στιγμές, τον κοίταζα κατάματα σα φίλος…
Ραδιόφωνο, ανοικτή η μπαλκονόπορτα ,καφές ,γουλιές κανά τσιγάρο …και ντύθηκα σήμερα καλοκαιρινός …Σταμάτησα να γράφω στο μπλόγκ ,δεν ήθελα ..
Όχι ότι δεν είχα ,είχα αλλά χαμόγελο θέλω, γέλιο, ήλιους όμορφους και φεγγάρια Φεβρουαρίου που ντύνονται Αυγούστου..
Και ήμουν και βαθιά ευγενικός σήμερα ,λες να είμαι άρρωστος?
Παραδέξου το έχει πλάκα, εεεελα παραδέξου το... έχει πλάκα η ζωή…
και είναι όμορφη ρε γαμώτο πολύ όμορφη…disko ..disko partizani..
Βαθιά Εισπνοή .. 1…2….3..εκπνοή
Εισπνοή…1…2..(κράτα λίγο το δροσερό αεράκι μέσα σου) εκπνέουμε...
Ξανά εισπνοή …1..2…(το χεις το αεράκι τώρα μέσα ,ματιά απότομη στο φεγγάρι) 3..εκπνοή…
Τελευταία επανάληψη .... Eισπνοή 1 (το αεράκι σίγουρο, 2 το φεγγάρι μεγάλο, 3..κλέισε μάτια = ταξίδια …) ..εκπνοή
Disko disko partizani…parti parti partizani
Πάμε εκτάσεις σήκωσε τα χέρια ψηλά και
1…2….ψηλά είπαμε σα να κρέμεσαι από ανεμόσκαλα …3 χέρια κάτω
Ξανά 1…χέρια ψηλά τεντωμένα 2… προς τη μεριά του φεγγαριού σαν να το πιάνεις 3…
Τελευταία επανάληψη 1… πιασ’ το .. πιάσ’το
και χάρισε το απόψε …χάρισε το ...μόνο τότε αξίζει
Και στο λέω εγώ ο animavox….
Που λές ντύθηκε σήμερα Αυγουστιάτικο, ΞΙΑ ΤΟΥ ..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
