nu ΞΙΑ ΜΟΥ

μπλουμ

2012-01-26T13:43:00.001+02:00

Κανείς δε ξέρει από πού προέρχονται ,πως ζουν ,απλά τους βλέπουν έτοιμους με την μαύρη ολόσωμη στολή καταδύσεων να τρέχουν προς τον βατήρα γρήγορα. Γυμνασμένοι όσο δε πάει , νεότατοι, δυνατοί..ένα γρήγορο επιτόπιο άλμα στην άκρη του βατήρα για την απόκτηση της σωστής ορμής και στο δεύτερο εκτοξεύονται τόσο δυναμικά που σπάνε τα διάφορα στρώματα του αέρα σα φωτοβολίδες..Αργούν να επιστρέψουν μπορεί να κάνουν και χρόνια .Μεσάνυχτα ,πρωινά, με κρασί ,τυχαία από μια άγνωστη αφορμή..τρέχουν στην άκρη του βατήρα του νου .Άλλοι μπορούν να ακούσουν τα βήματα τους να τους σπάνε το κεφάλι ,άλλοι δεν τους αντιλαμβάνονται , εγώ τους βλέπω . Δεν έχουν πολύ χώρο για να πάρουν φόρα για αυτό είναι τόσο γυμνασμένοι , ποσό να είναι η διάμετρος ενός κεφαλιού , αν σκεφθείς ότι και η μισή είναι λίμνη .Μια λίμνη σούπα αναμνήσεων ,γνώσεων, εμπειριών. .Όταν επιστρέφουν έχει λήξει κάτι μια ιδέα ,ένας έρωτας ,η έχει φθαρεί ,η έχει αλλάξει μορφή η πορεία .Εκεί πρέπει να ακούσεις την βουτιά της επιστροφής γιατί αν δεν την ακούσεις είναι πιθανό να φας χρόνια περιμένοντας άσκοπα η πιστεύοντας σε κάτι που έχει λήξει . Τυχεροί είναι αυτοί που στην ζωή τους εκτοξεύτηκαν πολλοί και συχνά από τους βατήρες του νου τους..και οι επιστροφές δεν έχουν σημασία αν οι αθλητές σύντομα ξεκινούν πάλι τις καταδύσεις αναδείξεις εκτοξεύσεις.
Κάνεις δε ξέρει , μα τι διάολε με το που γεννηθεί μια ιδέα στο κεφάλι μας , πριν προλάβεις να την ερμηνεύσεις τρέχει ο νέος στον βατήρα ,πριν προλάβεις να καταλάβεις ότι αυτή η γυναίκα σου έχει πάρει τα μυαλά ήδη ο βατήρας έχει ηρεμήσει από το άλμα της αθλήτριας..
Κι όσο μεγαλώνεις , και φοβάσαι μην οι αθλητές σου παχύνουν ,που λίγα κιλά τα παίρνουν πάντα ..μπορεί να φτάσεις και σε κωμικοτραγικά περιστατικά , να είναι τόσο χοντρούλης ο αθλητής σου που τα βήματα του να τα ακούς για τα καλά και με δέκα ντεπόν , και ο βατήρας να λυγίζει και ο χοντρούλης να σκάει στην σούπα άτσαλα με την μία..
Δεν ξεκίνησα για όλα τα παραπάνω όμως ,ξεκίνησα για την καβλά να βλέπεις αυτήν την όμορφη αθλήτρια να τρέχει στο διάδρομο του νου σου..δημιουργία. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. Και ένα αχ..

αγαπη

2012-01-22T18:51:00.002+02:00

τι να γραψω..? ακου...

2011-11-30T21:50:00.002+02:00

Μη με ρωτάς...

2011-11-21T21:59:00.008+02:00

Ποια απότομη στροφή της κατάβασης θα ξετινάξει από πάνω μας το λίπος της ματαιότητας ; Ποια έναρξη θα μας τινάξει από τις τροχήλατες καρέκλες μας αφήνοντας πίσω τα περιττά ρούχα υπερφλυαρων πλεγμάτων ;Και τι ; αυτό θα είναι ; Η αναμονή της στροφής ..η αναμονή της εναρκτήριας τρομπέτας..η αναμονή του πρωινού που θα ανέβουμε στην ζυγαριά να ζυγιστούμε ελαφρύτεροι ,κομψότεροι.. Πάλι θα είμαστε τα προϊόντα διαφημιστικών μηνυμάτων από νιφάδες με συστατικά βρώμης.. Βρώμισε και τα αποσμητικά δεν κρύβουν /κόβουν πια την μπόχα..Τα μάτια ας δακρύσουν μπας και καθαρίσουν τους φακούς... νατη η αλήθεια εκεί εκεί μακριά με ένα καταπληκτικό πανωφόρι σε χρωματισμο γκρι του παγου. Έχει κρύο αυτό το Νοεμβρη και ποιος θα το ήξερε ότι θα ειχε και κυριολεκτικό κρύο από την έλλειψη πετρελαίου (τι ωραια που το συνδεσατε εδώ κυριε παπαριδη ,ξεκουραστειτε στην τροχηλατη μετα την τιτάνια προσπάθεια λαϊκισμού που καταβάλατε ). Τι ψάχνεις ? τι λες? Χαθήκαμε φίλε..χαθήκαμε.. δεν είναι αυτά που λέγαμε ,άλλα ήταν ,αλλά πια είμαστε ποτισμένοι, σε τόσες μεγάλες δόσεις που δεν υπάρχουν απότομες στροφές μόνο αργές και κυκλικές ,σπειροειδεις μέχρι την άκρη της βίδας μας. Μου την βίδωσε .Μέχρι τα δάκρυα να καθαρίσουν καλά τους φακούς μας. Χαθηκαμε .Γελαγαμε με τους ήρωες και τώρα η απότομη εκτίναξη μόνο ήρωες θέλει. Εμάς τι να κάνουμε ,δεν υπάρχουν γύρω άλλοι .Εμείς τι να κάνουμε δεν… άλλου . Παψε ,παψε μη μου μεταδίδεις τα σκουπίδια των άλλων ,σταματά να μασάς από τα μασημένα. Άλλου κρύβεται ο μικρός μας μονομάχος .Μη μασάς..η μάσα ρε βλακα μασα ,μάσα τα ,να παχυνεις ελπίζοντας ότι θα παιξεις σε διαφημιστικό με νιφάδες βρώμης… Το παιξαμε το εργο μη γελιεσαι το ιδιο σποτ θα είναι .. Φαντασου όμως αν μπορεις τις νιφαδες ,ασπρες χιονιου… στριφογύρισε στην καρέκλα σου ,κατέβα την στροφή με φρένο ..αλλά άνοιξε λίγο πιο πολύ τα μάτια σου ,κάτι είναι και αυτό ,ίσως δεις την ομορφιά σε μια περιστροφή ,αυτή θα σε συντροφεύει μέχρι ο ήρωας σου να γεννηθεί..είναι νωρίς ..θα γεννηθεί όμως αν ανοίξεις τα μάτια αν καθαρίσεις λίγο τους φακούς ,αν αφήσεις την ομορφιά να σε μεθύσει ,να πάρεις θάρρος , να ρισκάρεις να σηκωθείς απότομα ,να κατεβείς τη στροφή χωρίς φρένα ,μπας και φύγει από πάνω σου η γαμημένη υπέρβαρη βλακεία..μετεξεταστέος. Θες να σαι μια ζωη όμως μεταξεταστεος ..αυτο θες?

Δε μου μυρίζει τίποτα

2011-10-15T10:06:00.008+03:00

Μυρίζει βροχή ,χώμα …μπορείς να μυρίσεις την ρώτησε… Όχι του απάντησε και ξαναβυθίστηκε στο βιβλίο της . Δεν είχε πια περιθώρια να του χαρίσει οτιδήποτε ,δεν είχε το παραμικρό ,ούτε κάτι ελάχιστο .Την πονούσε αυτό αλλά αυθόρμητα οι λέξεις τίποτα ,όχι ,σφράγιζαν τον κάθε διάλογο μαζί του.

Έστριψε ένα τσιγάρο αυτός και έκατσε μπροστά στα κάγκελα του παραθύρου τους .156 όροφος ,ένα κελί 4Χ4 , αν κοιτούσε προς τα κάτω σε αυτό το τσιμεντένιο κουτί με τα τετραγωνα παράθυρα θα έβλεπε πολύχρωμα χέρια από τα διαφορετικά ρούχα να έχουν απλώθει με τις παλάμες τους να πιάσουν τις σταγόνες. Γέλασε με την ιδέα ότι αν έφτυνε προς τα κάτω κάποιος θα δεχόταν το σάλιο του σαν θείο δώρο της φύσης ,σα να έπιανε μια χόντρη στάλα.. Γύρισε το κεφάλι του να της το πει ,μα δίστασε.. κι αυτός δεν είχε περιθώρια για άλλη αδιαφορία…Είχαν κλείσει δέκα χρόνια εκεί μέσα ,δέκα χρόνια χωρίς να ξέρουν το γιατί .Απλά έλαβαν ένα e-mail .

"Σας ενημερώνουμε ότι άμεσα η επιτροπή αυτοκυριαρχίας ,θα σας μεταφέρει στο κτίριο Ε στις εγκαταστάσεις του ιδρύματος συμμορφώσεων ,καθώς έκρινε ότι οι τελευταίες σας ενέργειες αντιβαίνουν στους κανόνες ηθικής και εμπιστοσύνης του συστήματος εκλογικευμένη δημοκρατία σύμφωνα με το νόμο … κτλ κτλ"

Γύρισε κοντά της έκατσε στο κρεβάτι της και της χάιδεψε τα μαλλιά ,της ψιθύρισε στο αυτί πως την αγαπά πολύ και ένα δάκρυ κύλησε από τα ρυτιδιασμένα του πράσινα μάτια ,και έβρεξε όπως οι στάλες της βροχής τα άσπρα της μαλλιά

Άρχιζε τότε αυτή να του διαβάζει δυνατά το κεφάλαιο από το βιβλίο της με εκείνον να καπνίζει και να κοιτά το παράθυρο .Ήταν τόσο ήσυχα ,που και οι διπλανοί άκουγαν και οι απέναντι του διαδρόμου ίσως να έπιαναν κάτι και του 155 ορόφου αμυδρά .. Ήταν τόσο ήσυχα ,τόσο ζεστά που ένιωσαν ότι ήταν η σιγή λίγο πριν την μάχη , ότι φόρτωναν δυνάμεις αδιόρατες που χτύπαγαν σε τοίχους χρόνια και η ενέργεια τους θα ξεχυνόταν…Έτρεμαν με την δυναμική των συναισθημάτων τους …

Έκλεισαν τα μάτια τους και ονειρεύτηκαν ,αυτόν με καπέλο Ναπολέοντα και ένα χρυσό ματοκυάλι ,και αυτήν με στολή δύτη με μια μεγάλη γυάλα για μάσκα και ένα πολύχρωμο καλώδιο να της δίνει οξυγόνο ..Και από την βροχή να ξεπηδάνε τεράστιοι κισσοί και φασολιές που με κορμούς γιρλάντες να τυλίγουν όλο το κτίριο σχηματίζοντας τεράστιες τσουλήθρες , με τα φύλλα τους να σχηματίζουν μπαλκόνια στα παράθυρα όλων των ορόφων… Ονειρεύτηκαν ότι απλά άνοιγαν τα κάγκελα σαν χορδές κιθάρας και ο ένας βοηθούσε τον άλλο να περάσει και μόλις τις άφηναν να παίζουν μελωδίες πάλλοντας 3 νότες.. Και όλα μαζί να κάνουν ολόκληρες ορχήστρες .. μουσικής …μελωδίες που συνόδευαν την τσουλήθρα τους ,ένα ρολερ κοστερ που δεν είχε σταματημό , με τον ήλιο να δύει και ένα πορτοκαλί γλυκό χρώμα ζαχαροπλαστικής στον ουρανό . Ιαχές χαράς και απελευθερωτικές κραυγές ξεχύνονταν κάθε φορά που συναντιόντουσαν με άλλους σε κάθε στροφή , σε κάθε διασταύρωση αυτού του παράξενου παιχνιδιού…

Τίποτα δε σταματά τον κόσμο των ονείρων της ψιθύρισε ,τίποτα του απάντησε και ήταν το πρώτο τίποτα που σήμαινε τα πάντα.

Friday..fry day..

2011-06-24T13:38:00.001+03:00

Το όνειρο, πλοίο βαρύ κατά καιρούς και άλλοτε σαλπάρει σε θάλασσα λάδι σε λέω..και είναι κάτι μέρες που είναι ελαφρύ και ιστιοφόρο … Άνοιξε τα πανιά φωνάζει από το βάθος ένας κύριος βαρύτονος με ένα μακό με ρίγες οριζόντιες … .. Σαλπάρει μεσημέρια συνήθως με το όνομα φαντασία.. και με επιβάτες ντυμένους σα γιουφτους , επίτηδες για να τους ψήσει ο ήλιος..ροδαλά..να πηδήξουν μετά στα Ανοιχτα .. ανοιχτά λέγοντας είναι εκεί που βαριέσαι αφόρητα , που οι ακτές είναι τόσο μακριά που βάζεις στοίχημα ότι δεν θα τα κατάφερνες αν ναυαγούσες να κολυμπήσεις μέχρι εκεί …Και έρχεται το όνειρο να σε δροσίσει με βουτιές που καθαρίζουν και δροσίζουν από έξω πρώτα και μετά το μέσα..η ψυχή σε κατάσταση μπυρονι… ατελείωτη ευχαρίστηση… Και μετά κάθεσαι και απολαμβάνεις κάτι δειλινά…cult..και το κλισέ σε αρπάζει και σε κάνει πρωταγωνιστή… αχ αυτά τα δειλινά που απογοητεύουν στο τέλος που το κλισέ δε έδωσε happy end όπως σε ταινία των σεβεντις… έρχεται το βλέμμα και χαμηλώνει… και η ψυχή ήρεμη και δροσερή πια …με ένα σώμα κατάκοπο από τα κολύμπια .. σσσς ομορφα. καθαρά μακό μοσχοβολάμε λεβάντα …όλα φεύγουν..και κυλανε από τα ακροδάχτυλα των ποδιων μαυρα ζουμια με ολη τη βλακεία και την κακιά και τα βάσανα της στεριάς.. ήρεμα …αδειάζεις …Άδεια…
Όλα καλά ρωτάει ο κυριος με το ριγέ μπλουζάκι .. Όλα καλά απαντώ και πάω να ζωγραφίσω με την φαντασία την ακτή για το επόμενο επεισόδιο..σε κείμενα αποσιωπητικών..

ΣΣΣΣςςςςς......

2011-03-05T23:58:00.002+02:00

Προσπαθούμε να ισορροπήσουμε ,πάνω σε αβεβαιότητες ,τρέχοντας για να ξεπεράσουμε τα πράγματα . Βγάζοντας παρόλες περι τι είναι σωστό .Σε ποια όψη του φεγγαριού όμως . Με ποιους ήρωες να μας βασανίζουν .Άλλοι μένουν για πολύ χρόνο, υπερβολικά ,άλλοι υπερβολικά λίγο . Τα πράγματα , οι ζωές .Ξεκινούν τόσο δυνατές ,με δυνατότητες ,άπειρες δυνατότητες και περιορίζονται μέχρι που μονοδρομηθούν από τον Δήμο στην κυριολεξία .

Κάποτε ξυπνάνε στη μέση του μονόδρομου ,οι τυχεροί πιο πριν και οι άλλοι απότομα.. Ξύπνα ,κολύμπα ..Τα στοιχεία, ο εαυτός σου ,αντέχεις τον εαυτό σου ,έχεις γυμνάσει νου και σώμα , κολύμπα…

Παράλογα και αβεβαιότητες ,τακτοποιημένες είτε με μερεμέτια είτε με πόνο , με φθηνά μπαλώματα ή σκληρές μεταλλικές χυτεύσεις . Μπαφ σφαλιάρα ,μπουμ έργα καράτε και σεξ .. Μικρέ ..στερεότυπα ,ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό ..ΣΣΣΣ κοιμόμαστε μη χαλάσουμε την ισορροπία μας , σσσς οόλα θα πάνε καλά, σσσσς όλα θα γυρίσουν … μη μιλάς ,άκου .ΣΚΑΣΕ

Κουφάλες … μία ευκαιρία έχω , πριτς… όχι ,όχι ηρωικόν , σιχαίνομαι την ήσυχη βαρετή ασφαλή μετριότητα . ασφαλές στατιστικό δείγμα...προβλέψιμα ήσυχα ,και εμπρος προς την κατάθλιψη που μοιράζει το σύστημα απλόχερα

Θα μιλάμε , μέχρι τα σαγόνια μας να πονέσουν , θα αναλύουμε την τραγικότητα μας ,θα βγάζουμε συμπεράσματα . Δε τρέχει τίποτα αν δεν είναι σωστά ,ποτέ δεν έτρεχε τίποτα η πρόθεση είχε σημασία ,η καθαρότητα της πρόθεσης ,η καθαριότητα της πρόθεσης . όλα θέλουν κόπο όλα ,ακόμη και η πρόθεση ..

Θα μεθάμε με ποίηση ,με αυταπάτες ,με γλυκές ψευδαισθήσεις της μοναδικότητας μας .Το παραμύθι μας … Αυτό που θα διαβάζουμε στα παιδία μας ,αυτά που κουβαλάμε ,νταντεύουμε από τη μέρα που γεννηθήκαμε..

Θα είναι όλα ανοιχτα , να φύγω να φύγεις όποτε θές , να πετάω από τα χρώματα στις νότες , από γλυκά σε αλμυρά δάκρια .

Φτωχικές αγάπες , άπλες μελωδίες ,φάλτσες διασκεδαστικές κορώνες , λίγο κρασί , και κύκλοι σχέσεων περιτρυγυρισμένοι από χοντρές χρυσές κορνίζες με το γυαλάκι και το σφυράκι του fire alarm…
Σπάστα

Θα γελάω ,θα χορεύω, θα διασκεδάζω ,θα κάνω έρωτα , θα φλερτάρω ,θα υπερβάλω ,θα ονειρεύομαι ,θα ΖΩ…. Δε θα αφήσω τίποτα να χαθεί ..

Το χαμόγελο σου ,χρέος μου.

Σπάστα

nu Aύριο .

2011-02-03T20:30:00.003+02:00

Δε θέλω επιμέλειες ,θέλω να γράφω μονορούφι .Δε με πολυκαίει το αποτέλεσμα ,απλά μου αρέσει με τρελές παύσεις να γράφω .Τίποτα σπουδαίο ,τίποτα εξαιρετικό , λίγη γραπτή επαφή . Δε θα μιλήσω ποιητικά ,ερωτικά ,μελό ,ψυχασθενικά βαριέμαι .Βαριέμαι να επαναλαμβάνομαι .

Απλά φοβάμαι τη στιγμή της υποχώρησης .Φοβάμαι τη στιγμή που όλα θα μου λένε ,η τουλάχιστον εγώ θα τα ερμηνεύω κάνε πίσω . Κάποτε βρήκα ένα παιδικό ημερολόγιο που έγραφε με αγνά όμορφα παιδικά γράμματα «σήμερα είμαι πολύ στεναχωρημένος ,δε τα πήγα καλά ,θα κοιμηθώ νωρίς και αύριο θα προσπαθήσω να είμαι καλύτερος» … Εμένα δε με συγκίνησε με τρόμαξε λίγο αυτή η ψυχολογία που διαπερνά χρόνια ,άυριο να είμαι καλύτερος . Αυτό το από Δευτέρα όλα θα αλλάξουν ,όλα θα γίνουν όπως επιθυμώ ,όλα θα ακολουθήσουν τα δικά μου θέλω .. χα χα και χου .

Δεν έχει νόημα να γίνω κυνικός ,δεν έχει νόημα για μένα τουλάχιστον .Δε θα αλλάξω ,μάλλον, και δε μπορώ αλλά κουράστηκα ,με κουράσατε ,με κουρασες ρε μικρέ που γράφεις και έγραφες ημερολόγια . Δε μπορώ άλλο , δε έχω χρόνο να μείνω άλλο εδώ..

Φύσα θάλασσα πλατιά ,φύσα αγέρι φύσα αγέρι…

Να αφήσω το παραμύθι να φύγει με την καμία , εδώ , όπως λέει και ο μεγάλος ο δικός μου μικρός μονομάχος . Θα μου λείψουν πολλοί αλλά δεν είναι στο χέρι μου πιά , στο χέρι μου είναι αφού ο μικρός μονομάχος δύσκολα αλλάζει τουλάχιστον να πάει χορτάτος και δε του ζητώ από αύριο (ναι άλλη μια καταληκτική ημερομηνία ) να γίνει καλύτερος αλλά από τα αποθέματα που κουβαλά τόσα χρόνια να αρχίζει χωρίς φόβο πια να τα μοιράζει .

Καληνύχτα θα κοιμηθώ νωρίς για να γίνω καλύτερος αύριο … να γελάσω ή όχι ?

Αλήθεια ;

2010-11-21T17:34:00.010+02:00

Αν ,τώρα …

Πάλι γυρνάω ,πάλι επιστρέφω , πάλι αντέχω .Αυτά τα απογεύματα της χειμερινής άνοιξης όλα τα ερωτήματα κάθονται στο λαιμό ..Απαντήσεις ,απαντήσεις απαντήσεις λες και το αναπάντητο φταίει για όλα …Μπορεί ..Μπορεί να πιστεύουμε σε άλλα διαφορετικά που δεν υπάρχουν ,που ποτέ δεν υπήρξαν, ποτέ δεν τολμήσαμε να δούμε την αλήθεια, την παγερή της μορφή τουλάχιστον. Η ωραιοποίηση αυτή η λέξη κρέμεται απόψε σαν να ψάχνει την πρόταση ,να κρέμεται από ένα κόμμα πριν ειπωθεί η αλήθεια .Κι αν την βρεις τι ; Πρέπει να την φωνάξεις ,πρέπει να την νιώσεις τι πρέπει ..τι πρέπει ρε γαμωτο . Ξέρεις ότι θα φοβίσει ,θα σε απομακρύνει από ότι ψευδοστέρεο έχεις φτιάξει .Σα μεθυσμένη η ψυχή αγριεύει πριν ξεστομίσει αλήθειες και κει μια βλακεία την αποπροσανατολίζει σαν μηχανισμός εκτόνωσης ..Πίστη Αλήθεια Ηθική …όνειρα το όνειρο …το παραμύθι της Κυριακής .Το παραμύθι μας …αυτό που ζεσταίνει τις χειραψίες ,τα χαμόγελα, τα φιλιά …το παραμύθι που το χάνεις ,μεθάς και κρατάς τις αλήθειες λίγο ακόμη ,λίγο ακόμη ,λίγο ακόμη ,λίγα λεπτά, χρόνια …γυρνάς, επιστρέφω ,αντέχω μέχρι να το ξαναβρώ…

Και εκεί λες έξω …έξω …έξω …στην ανάσα …ξανά στο λάθος στο παραμύθι της Κυριακής . Ωραιοποίηση …ναι ναι ,λίγο ακόμη λίγο ….Έξω…

Σε ένα κύμα στο ίδιο κύμα ,ήταν πάντα το ίδιο κύμα ,σήμερα ,πριν ένα χρόνο πριν τριάντα ,αύριο , ή ιδία παραλία ,η δροσιά μου …

Δε μπορώ να απαντήσω στα ερωτήματα αυτή είναι η αλήθεια ,είμαι πολύ μικρός χωρίς γνώση για να απαντήσω στα ερωτήματα απλά ξεφεύγω στα κύματα .Κι όταν χάνω το παραμύθι απλά υπομένω …όχι αλήθειες όχι.

Θα μου πεις βλάκα τι λές ? ασυναρτησίες …Σε ρωτώ εσύ δε ξέρεις από τα απογεύματα που πρέπει να απαντήσεις σε όλα .Όλα ….

Την ξέρω την απάντηση ,την ξέρω δε θα στη πω ,την ξέρω ….φοβάμαι να στην πώ …

Και τώρα τι κάνεις αρχίζεις να γράφεις για απαντήσεις ή γυρνάς στο κύμα …

Κουράστηκα…

Απλά ,απλά περπατάω στις ακμές ,στις εικόνες που απομονώνονται από το σύνολο ,στις τυχαίες ανακαλύψεις των ματιών …βουτάω στις εικόνες ,αρπάζω υλικό ,κρατάω σημειώσεις για να τις δέσω στο αργότερα χωρίς φόβο για το ποτέ…

Σκαλίζω ,κλέβω, κόβω, γλύκες εικόνες ,σβήνω τις μουτζούρες και τις κυκλώνω με στυλό διαρκείας,..Τις τρέχω μετά με ρυθμό μουσικής και χορεύω μόνος από μπροστά σε ρυθμό εκτόνωσης…

Πάλι γυρνάω, πάλι επιστρέφω πάλι αντέχω…

Άκου το τραγούδι …Αν δε ξέρεις Ισπανικά να στο μεταφράσω..

Μιλά για ανθρώπους που περπατάνε δίπλα δίπλα στο χειμερινό σούρουπο ,κοντοστέκονται έξω από βιτρίνες ζαχαροπλαστείων με ταμπέλες νεον που αναβοσβήνουν …Δε μιλάνε πολύ , μόνο περπατάνε χωρίς ρυθμό σε παραθαλάσσιους δρόμους με κακοσυντηρημένα δίπατα σπίτια …. Ο αέρας τους αναγκάζει να έχουν τα χέρια πάντα στις τσέπες τους .Να παίζουν με μικρά σκουπιδακια που έχουν ξεχαστεί εκεί μέσα .Κοντοστέκονται στο σκουριασμένο κάγκελο της προβλήτας δίπλα στην σιδερένια σκάλα που οδηγεί από το τσιμεντένιο πεζοδρόμιο στην βοτσαλένια παραλία ,κοιτάνε την άγρια γκρι μωβ θάλασσα …Το πιάνο ακούγεται δυνατά από την σοφίτα του σπουδαστή του εθνικού ωδείου , ο καστανάς έχει αποκοιμηθεί κάτω από τον κόκκινο φανό και μια παρέα γελάει δυνατά από τα ανοιχτα παράθυρα της pub στο τέρμα του δρόμου …

Προσπερνάνε το παιδί με το καλάμι και το ποδήλατο ,κατεβαίνουν την μεταλλική σκάλα χορεύοντας ταγκό μόνοι ,σαν μια μάζα από γκρι παλτό …με φόντο την άγρια θάλασσα ….

Το ράδιο από την καντίνα συνεχίζει το μουσικό του πρόγραμμα από το κρατικό κανάλι………

Αλήθεια ….Αλήθεια …

τρελό ; δε νομίζω...

2010-07-13T21:31:00.001+03:00

Φρέντο πίνω ,και μετά το μπανιερό μου κόλλησε το λάστιχο .

Δαντέλα μπορείς να πλέξεις γεμάτη εικόνες με παιδιά μετά το μπάνιο να ξεβγάζονται με το λάστιχο σε παλιές αυλές .Ποιήματα μπορείς να γράψεις για το «όχι πια δάκρυα» και το νερό πριν το μεσημεριανό ύπνο του καλοκαιριού . Μακό φανελάκια και λαστιχένιες σαγιονάρες και μετά την θάλασσα …το λάστιχο .

Τώρα πίνω φρέντο και κοιτώ το πράσινο φίδι με το ενδιάμεσο συρματόπλεγμα τυλιγμένο όμορφα γύρω από τη βρύση του μπαλκονιού
Τρελό ? γιατί..
Οικολογικά επειδή ,τεχνικά επειδή ,οικονομικά επειδή ,savoir vivre επειδή..

This afternoon of july madness in my balcony..

Αν φαντασία μου πλανεύτρα δεν έστεκε λογικά ούτε ένα από αυτά τα επειδή .Και το λάστιχο έτρεχε συνέχεια πλημυρίζοντας το μπαλκόνι. Οι νιπτήρες ξεχείλιζαν ασταμάτητα δίπλα σε γεμάτες μπανιέρες..Αν δηλαδή καθόμασταν στο σαλόνι σε υπερυψωμένους σοφάδες που για να πας στη κουζίνα έπρεπε να κολυμπήσεις..Αν το στρώμα μας επέπλεε και το παρέσερνε ο αέρας προς τα έξω όταν ανοίγαμε την μπαλκονόπορτα, αν η γιαγιά φορούσε συνέχεια μπρατσάκια και στις βραδυνες δίψες πιάναμε το λάστιχο που έτρεχε ασταμάτητα …Αν καταβρέχαμε συνέχεια ,τοίχους ,ντουλάπες ,οικογένειες ,και απλά επιπλέαμε ….ανάμεσα σε ότι στέρεο ξέρουμε , ότι ακούνητο και βαρύ σκουντάμε τα πρωινά. Όλα τα αμετακίνητα μας μουλιασμένα και η βιβλιοθήκη μας η προβλήτα των βουτιών . Πάνω σε σιδερώτρες - σανίδες του surf να παρασυρόμαστε στις σκάλες καταρράκτες χαιρετώντας τη διαχειρίστρια που οικογενειακώς ψαρεύει πάνω στη σχεδία - ξύλινη πόρτα ασφαλείας στην είσοδο…

Τσιμπάει ?

Και όταν σήμαινε η ώρα να σοβαρευτούμε να στέλναμε το μικρότερο να βουτήξει στο πάτο να τραβήξει το αλυσιδάκι με την πλαστική τάπα …
Φρέντο πίνω…

παμε για μπάνιο ?

2010-07-12T01:28:00.002+03:00

Πήγα για μπάνιο….

Κολύμπησα μαζί με τα ψάρια ,ανοιχτά δίπλα σε ασώματες κεφάλες σαν ιπποταμάκια από το national. Πήγα στο μπάνιο και με τύλιξε η ζωή δροσερά σε σώμα και νού. Θαύμα και άλλα έντονα για ένα σώμα που μετα από μία ώρα «μπάνιου» κοκορεύεται για πιο μαυρισμένο, γυμνασμένο ,ετοιμοπόλεμο έπειτα απο την απατηλή άντληση – εξάντληση δύναμης από την ιερή φύση .Απευθείας σύνδεση του στοιχείου με το παιδί και όλα τα παιδιά πριν γίνουν μεγάλοι . Γυμνός χωρίς πολιτισμικό στοιχείο εξέλιξης πάνω μου εκτός από ένα συνθετικό μπανιερό (τι εύθυμα όλα αυτά με το μπάνιο … αντί για κολύμπι).Κατευθυνόμενος με γυμνά πέλματα προς τα μέσα στην αγκαλιά της ,προσκυνητής ταπεινός με ελαφρές κινήσεις δειλίας λόγω θερμοκρασίας πριν την μεγάλη είσοδο του πρώτου μπάνιου.

Το ευχαριστήθηκα ,αλήθεια είναι και επειδή όλο προς την υπερβολική εντεχνίλα τα παραπάνω το κόβω με σκέψη αμαρτωλή που με έβγαλε εκτός της «φυσικής» μου εξομολόγησης.

Μου έλειψαν στιγμιαία και χυδαία αλμυρά γυναικεία χείλια μουλιασμένα στο νερό ,αυτά τα πεταχτά σαρκοβόρα φιλιά που προσπαθεί το αρσενικό να τα κάνει λίγο πιο χυδαία αλλά το σταματά η αναπνοή στα ανοιχτά ,λίγο πριν καταπιεί νερό από υπερβολικό πάθος. Θα μου πεις , όλα γίνονται αλλά εγώ μιλάω για τα πεταχτά που οι τριχωτοί ροφοί και οι καλλίγραμμες τσιπούρες μετά από κωμικοτραγικά άναρχα παιχνιδίσματα θυμούνται ότι είναι με κάποιον άλλο μαζί (το παιδί έπαιξε αρκετά μόνο του) και πάνε να το επιβεβαιώσουν διασχίζοντας μικρές αποστάσεις ο ένας προς το άλλον που η λαχτάρα σε καιρούς ερωτευμένων την κάνει «μα τους χίλιους ωκεανούς …» Πλησιάζει ο ένας και λέει στο άλλο μια παπαριά από το «ωραιά δεν είναι εδώ μωρό μου « μέχρι το σουρεαλ «τσιπούρα μου»……και άρπας το πάνω χείλος που είναι δροσερά αλμυρό ,το γλείφεις και λίγο πριν το ευχαριστηθείς κόβεσαι από την αναστάτωση της υδροπτητικης σου ικανότητας…

Και μετά κλασικός ..οκλαδόν στα βότσαλα ,χαζεύοντας μια τη θάλασσα μια τη βαβούρα του κόσμου . Η φύση λοιπόν ,ο άνθρωπος εκστασιασμένος από το νερό και… δυό μικρά αδερφάκια που κατέφθασαν οικογενειακώς, με όλα τα συμπράγκαλα ,προπορευόμενα τρέχοντας . Ακολουθούσουν από πίσω δυο μεγάλοι άνθρωποι καταϊδρωμένοι και αγχωμένοι μη τυχόν και τα μικρά ξεφύγουν.
Και κεί που το χαριτωμένο άρχισε να γίνεται ενοχλητικό ξάφνου ρίχνει μια φωνή το αγοράκι έξαλλο «εγώ δε θέλω αντηλιακό με τίποτα» και το κοριτσάκι αντιθέτως έτρεξε αμέσως στην αγκαλιά της γιαγιάς του γεμάτο λαχτάρα να το πασαλείψει…

Ιστορία τίποτα ,αλλά αληθινή ..Κανείς δε τους έμαθε αυτή την διαφορά συμπεριφοράς ,ήταν πάρα πολύ μικρά ..και όμως την είχαν και θα μεγάλωναν και αυτά και θα αναζητούσουν κάποτε μετά το παιχνίδι αλμυρά χείλη και θα φλερτάρουν σαν τριχωτοί ροφοί με καλλίγραμμες τσιπούρες στο υδάτινο στοιχείο που θα τους συνδέει με όλα τα παιδιά που μεγάλωσαν που θα τους συνδέει με τα ψάρια ,τα πεύκα ,τα τζιτζίκια το θαλασσινό αέρα ..το καλοκαίρι.

o tarzan tou mesonyxtiou

2010-07-10T00:42:00.002+03:00

Καλησπέρα

Ιουλιανή κούραση και ξεψυχισμένοι αποχαιρετισμοί συναδέλφων που γλιστρούν στις σκάλες. « Καλό» με «οοο» «σαββατοκύριακ..» χωρίς όμικρον. Γλιστρούν στις σκάλες του exit με το πράσινο ανθρωπάκι να τρέχει πίσω από ένα βέλος .Κατεβαίνουν τις σκάλες γρήγορα τις παρασκευες τα απογευματα , η μόνη χρονοστιγμή που ο ανελκυστηρ είναι ανενεργός…Κρέμομαι και γώ από το βέλος με απόνερα βραδυνά ,με καπνό πάνω από μπαλκόνια που χτίστηκαν πουλώντας αμμουδιές .Το βέλος στα ζεστά πορτοκαλί φώτα των τσιμεντένιων στύλων ,αυτά τα φώτα που λες και ζεσταίνουν την πόλη ,λες και ανάβουν από θερμοστάτη. Τα χαρτάκια, τα φιλτρακια και αλλά ακατάστατα μικρά που συνδέονται σα συνταγή μαγειρικής για να ξεσπάσουν σε βράχια από κιτρινισμένα δόντια και εκπνοές αγχολυτικές ..Μονόζυγο όταν τα χέρια ήταν δυνατά χωρίς κούραση σε παιδικά πάρκα με χαλίκι και τώρα να προσπαθούν να κρεμαστούν από το μεταλλικό νεύρο που κρατά το πορτοκαλί θερμοστάτη μη πέσει κάτω από το τσιμεντένιο νεοελληνικό γλυπτό ,εκεί πετάχτηκα .Κρέμομαι με τα δύο μου χέρια και με μαγευτικές επιδέξιες κινήσεις βγαλμένες από γυμναστικές επιδείξεις και παραστάσεις τσίρκου ,πραγματικόυ και φελινικού ,παραμυθένιου και ρεπορταζιακού πετάω από το ένα κοντάρι στο άλλο . Από το έναν πορτοκάλι φανό στον άλλο με κυκλικές εναέριες κινήσεις ,γύρω από τον άξονα μου .Ταρζάνικες …χα χα και άλλο ένα χα

- Που πας ?
- Δε ξέρω
- Κάποτε πρέπει να μάθεις

Και δώ που σταματά η έμπνευση του παραπάνω θα μπορούσα να πώ ότι έρχομαι προς τα σένα ..και να βάλω και ρομαντισμό ,και έρωτα και πόθο .Να ηρεμήσω σε μια εύκολη συναισθηματική λούπα , γύρω από εύκολα προσανάμματα φόρτισης . Αλλά αυτό το λευκο ψηφιακό χαρτί ,το ψηφιακό Α4 που θα σβηστεί ,θα χαθεί σε format ,ίσως μόνο να στο στείλω ταχυδρομικώς διασχίζοντας τις οροσειρές του διαδικτύου μιλάει για ένα ιουλιανό ταρζάν που περιπλανιέται ήρεμος στην πόλη χαζεύοντας τους περαστικούς ,τις γάτες και τους σκύλους της .Τα αυτοκίνητα που έιναι γεμάτα λόγια και ιστορίες ,και την ελευθερία λίγο πριν ο ταρζάν πέσει για ύπνο .Γιατί τελικά γι αυτό το λόγο σου γράφω ,γιατί είναι από τα λίγα πράγματα που με συνδέουν από παιδί ,μια ανάγκη ,ανάγκη ψυχαγωγίας μου .

Και έτσι ο ταρζαν χάνεται στο βάθος σε ένα έντονο ,καθαρό ,υπερχρωματισμένο αλμοδοβαρικό πλάνο…

Καλή σου νύχτα.

οπωσδήποτε....

2009-02-28T18:04:00.002+02:00

Χαιρετώ τον ήλιο που ανασαίνει το φλεβάρη που φεύγει
χαιρετώ το φως που μεγαλώνει για καλοκαίρι

έχω θέα ,και τσιγάρα μπόλικα και τα αχ μου καρναβάλια …

Τέλος οι στίχοι η συνέχεια μετά τα κούλουμα….

Να μαι πάλι εδώ…με το μπαλκονάκι μου ,καθαρό, με το λάστιχο το έπλυνα και την μπαλκονόπορτα πάντα ανοιχτή να με φυσάει... μη πνιγώ, σα να μαι σε λεωφορείο ...

-παρακαλώ κύριε ανοίξτε λίγο το παράθυρο ,θα σκάσουμε..

θα μου πείς βρε animavox τι θέλεις πάλι…εγώ; τίποτα ,τίποτα ...

Αυτό το γαμημένο κουμπί on-off των αναμνήσεων –παθήσεων ψάχνω…
καλά εδώ ο κόσμος χάνεται…κτλ etc etc

Ηθικόν; Ηθικόν λέω; Καλά δε μπορείς να βγάλεις φωνή;
Που πας αγόρι μου χωρις ακμαιότατον;

Που να πηγαίνω ο έρημος..με αυτόν τον ήλιο με αυτά τα γλυκά απογεύματα, για καφέδες για haig για παραθαλάσσια μέρη, για χαμόγελα για γέλια… για την θάλασσα…που είναι πανέμορφη ,για όλες αυτές τις μικρές καθημερινές ιστορίες που αν ξέρεις να τις ακούσεις καταλήγουν ημερολόγια και δεσμά τρυφερότητας ..για αυτά τα βλέμματα …..ανάσα , ανάσα….πάμε…

κατά τα άλλα;
Μια χαρά, καληνύχτα σας , χαιρετώ σας και αγαπώ σας…

fly me to the ...

2009-02-09T19:53:00.002+02:00

Κι έχει ένα φεγγάρι απόψε…
Φύσηξε και καθάρισε ο ουρανός κάτι σύννεφα μόνο και το φεγγάρι μόνο του..ψηλά κάτασπρο με μπλέ ασημι ανταύγειες για παιχνιδίσματα, πεντακάθαρο ..σαν Αυγουστιάτικο..
Φεβρουάριος είναι…

Την κοπάνησα νωρίς από τη δουλεία σήμερα, γλίστρησα και έφυγα, σα σκασιαρχείο ήταν με αυτό τον ήλιο …τον χάζευα κάποιες στιγμές, τον κοίταζα κατάματα σα φίλος…

Ραδιόφωνο, ανοικτή η μπαλκονόπορτα ,καφές ,γουλιές κανά τσιγάρο …και ντύθηκα σήμερα καλοκαιρινός …Σταμάτησα να γράφω στο μπλόγκ ,δεν ήθελα ..
Όχι ότι δεν είχα ,είχα αλλά χαμόγελο θέλω, γέλιο, ήλιους όμορφους και φεγγάρια Φεβρουαρίου που ντύνονται Αυγούστου..

Και ήμουν και βαθιά ευγενικός σήμερα ,λες να είμαι άρρωστος?

Παραδέξου το έχει πλάκα, εεεελα παραδέξου το... έχει πλάκα η ζωή…
και είναι όμορφη ρε γαμώτο πολύ όμορφη…disko ..disko partizani..

Βαθιά Εισπνοή .. 1…2….3..εκπνοή
Εισπνοή…1…2..(κράτα λίγο το δροσερό αεράκι μέσα σου) εκπνέουμε...
Ξανά εισπνοή …1..2…(το χεις το αεράκι τώρα μέσα ,ματιά απότομη στο φεγγάρι) 3..εκπνοή…
Τελευταία επανάληψη .... Eισπνοή 1 (το αεράκι σίγουρο, 2 το φεγγάρι μεγάλο, 3..κλέισε μάτια = ταξίδια …) ..εκπνοή

Disko disko partizani…parti parti partizani

Πάμε εκτάσεις σήκωσε τα χέρια ψηλά και
1…2….ψηλά είπαμε σα να κρέμεσαι από ανεμόσκαλα …3 χέρια κάτω
Ξανά 1…χέρια ψηλά τεντωμένα 2… προς τη μεριά του φεγγαριού σαν να το πιάνεις 3…
Τελευταία επανάληψη 1… πιασ’ το .. πιάσ’το
και χάρισε το απόψε …χάρισε το ...μόνο τότε αξίζει

Και στο λέω εγώ ο animavox….

Που λές ντύθηκε σήμερα Αυγουστιάτικο, ΞΙΑ ΤΟΥ ..

φινάλε...........................................

2008-12-31T01:23:00.011+02:00

Ένα μελωδικό αεράκι επιθυμεί , την εισπνοή σου
και μια βροχερή σταγόνα ελπίζει, να πνιγεί στα μαλλιά σου

οι ποιητές τζογάρουν στο κόκκινο σου
κι οι κτίστες χαράζουν στο τσιμεντο τη καρδιά σου
οι μηχανικοί επιβλέπουν τα όνειρά σου
και οι αγρότες καλλιεργούν το άρωμα σου

μια βρόχινη στάλα σημάδεψε τα χείλη σου
και το υπόγειο ρυάκι μου την αποστράγγιξε

τα σταφύλια μιλάνε για το κρασί της γιορτής σου
και τα κοχύλια για παλαιότερες διακοπές σου
οι αμνοί για τα χειμερινά πουλόβερ σου
και οι μεταξοσκώληκες για τα εσώρουχα σου

μια κατακόκκινη μύτη παραμονεύει, παραμονή
στα μαγαζιά να βρει τρελούς στίχους
να μου, σου, σας , χαρίσει..

Γεμάτο Αγάπη το 2009..

(με λένε animavox και είμαι καλά…,χαμογελώ με τα χαμόγελα σας)

όλο..όλο..μονορούφι..

2008-12-29T00:52:00.003+02:00

Θα βάλω μέλι θυμαρίσιο, χαμoγέλα εσύ,
παίζει ρόλο, μη γελάς,
σοκολάτα ..μόνο και μόνο γιατί την λατρεύεις,
στο μίξερ στις 2009 στροφές ,
λίγο κονιάκ από αυτό που κρέμεται από το λαιμό μου..

κρασί από ερωτικά λημέρια,
γάλα θέλει λίγο.., φτύστο μέσα,μη σιχαίνεσαι,
δε βρίσκω τα περσινά δάκρια..
όχι ..δεν κάνουν φρέσκα, ξινίζει
για γεύση τα θέλω, μην ανησυχείς

το σιρόπι το φερε ο μικρός, εχει πολλά τελευταία με την …
στο μίξερ στις 2009 στροφές πρόσεχε γιατί στις 2008 παραλίγο να το κάψω
κοίτα.. με το μάτι οι δόσεις ,να ναι μπόλικο όμως ,
δεν θέλω υπερβολές ..λίγο εσπρέσο βάλε
έτσι να χουμε τα μάτια ανοιχτά

Ααα παγάκια ,είναι ένα κόλπο που το είδα σε ταινία ..
άστα να βρίσκονται…

καλέ τι κάνω ξέχασα τη μουσική…
ε ..ναι έχει και Madonna τo μαγαζί , μαντόνα μου…
είναι Ηit, hit me…

Πάμε πάλι ..,χεράκια , αγκαλίτσες, αγαπουλίτσες
ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ..τι την θέλαμε τη μπόμπα αλλιώς
(έτσι λέμε ελλείψει τους, σσσ…μεταξύ μας αυτό)

Είναι λίγο κόκκινη η Madonna ?

Το γράμμα μου στον Άγιο Βασίλη..

2008-12-14T03:40:00.005+02:00

Μη ξημερώσει απόψε σε παρακαλώ ,κάνε μου τη χάρη,
τίποτε δε γιατρεύει το πάλι, πάλι, πάλι
ναι για το χρόνο μιλώ..

Σε προειδοποιώ το πλαστικό έλατο δεν θα με αντέξει φέτος ,
θα πάρω φόρα να ανέβω στη κορφή του,
το σκέπτομαι κάθε βράδυ, να ανάψω μαζί με τα φωτάκια,
και με το ματοκυάλι της άδειας μπουκάλας να κοιτάω το
σύνθετο του σαλονιού μου ..

Σε προειδοποιώ και βαράω τα πλήκτρα,
τα σύνθετα δεν αντέχω να τα αναλύω μονός μου
κουράστηκα ,να τα αναλύω όλα μόνος μου

Είσαι αθώος εσύ , εγώ κλαίω
για όλα αυτά που κουβαλάω κάθε μέρα στο σακί μου
και είναι πολλά ρε Βασίλη ,πάρα πολλά θέλουν δύο μη σου πω και τρεις.

κι η εβδομάδα που πέρασε γεμάτη πληροφορίες ,

Μ'ακούς για τι νομίζω ότι δεν έχω και ήχο ,
και ξέρεις και κάτι άλλο ,είμαι δύσκολη περίπτωση..

Όλα χτισμένα λάθος ,δε σώζομαι,
με μισή παιδεία, με μισές σχέσεις
συν αυτό το επίμονο μου να καλύπτω τα πάντα τέλεια
να φαίνονται ολόκληρα, ξέρεις ,το σιχάθηκα Βασίλη ..
αναλώνομαι στο πως θα γίνω πιο αποδοτικός ,
αναλώνομαι στα όνειρα και χάνω εορτές

Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις,
τίποτα δε γιατρεύτηκε από πέρυσι, τίποτα..

τίποτα ,ένας ύπνος, μια πυτζάμα και ανομολόγητα
που καταπίνω, κρύβω πίσω από ένα αυτοσαρκασμό εξυγίανσης και αγιασης

Δεν έχω ήχο δεν έχω ήχο, μόνο συγχορδίες χωρίς μελωδία

χάνω την ελπίδα μου εδώ, τώρα που ξημερώνει
και σε παρακάλεσα να πεις δε σε παρακάλεσα

Πονάω ρε Βασίλη απόψε ,αυτό το κενό μου έχει οξειδώσει
τα ζωτικά αντανακλαστικά μου

Αλήθεια ήθελα πάντα να σε ρωτήσω, με ξέρεις ;

Καλησπέρα..

2008-12-11T01:15:00.003+02:00

Χάθηκα για μια βδομάδα, έμπλεξα με τις δουλειές με ..με… Είχα γενέθλια στις 2 ένας μηνάς blog και τρέχα γύρευε..Ένας μήνας ..ταξίδι. Έγραφα συνεχώς για ένα μήνα όσα έβαζα στο blog και άλλα τόσα. Έγραψα για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια.. Με μια αφορμή που τώρα φαντάζει κάπως..

Τα γεγονότα όμως με έπιασαν κάπου το Σάββατο με ξέβρασαν σήμερα. Μίλησα περπάτησα ,παρατήρησα πολλά.

Γεγονότα που δεν σε αφήνουν ήσυχο. Τα γιατί, τα τώρα, τα νούμερα 15 και 16 . Περπάτησα μέσα στα γεγονότα να δώ τι γίνεται εάν με αφορά..Δεν μου βγαίνει λέξη τώρα για συμπεράσματα..

Φοβισμένη η πόλη, μαύρη, όχι τόσο από αυτά που δείχνουν με τόσο ζουμ όσο στις καρδιές και στις ψυχές. Μαύρο στα βλέμματα όλων..και δεν είναι πένθους όσο της μαύρης σημαίας..Και οι συζητήσεις πλέκουν, τα έχετε ακούσει, από μελοδράματα, επαναστάσεις, λυρισμό ..όλοι έχουν συμπεράσματα άποψη …και ένα χαμόγελο μιας φώτο πάνω από τα κεφάλια όλων…..STOP

Ήμουν στην Πανεπιστήμιου κάποια στιγμή ,έρημη από φόβο ,καπνισμένη, είχε πέσει η νύχτα πριν ανάψουν όμως τα δημόσια φώτα..Όλοι από το πεζοδρόμιο προχωρούσαν με ένα βλέμμα πεσμένο.

Πόσο θα ήθελα απόψε να σας πάρω τηλέφωνο να σας πώ, να με ακούσετε ,να σας πώ καληνύχτα, βαριοπούλα αυτά τα πλήκτρα…

Και βλέπω ένα τσούρμο παιδιά ,με πολύ καθαρά πρόσωπα να κατηφορίζουν το δρόμο..Με ένα βήμα που αντηχούσε σε όλη την Αθήνα. Ανάμεικτα αγόρια και κορίτσια τόσο δίπλα το ένα με το άλλο σαν να κρατιόντουσαν αγκαζέ. Όλα με ταλαιπωρημένα ρούχα και χαρακωμένα από την κούραση πρόσωπα. Γοργά κατηφόριζαν προς την Ομόνοια ,περπατούσαν αλλά φάνταζαν σαν να έτρεχαν, διασχίζοντας καπνισμένα κτίρια. Το πρόσωπο τους όμως δεν θα το ξεχάσω ποτέ..τόσο καθαρό και παθιασμένο, με ένα βλέμμα που διαπερνούσε, μάτια προς τα πάνω και αν τύγχανε να πέσεις στο βλέμμα τους σε δολοφονούσε..Μια καταλυτική έντονη παρουσία που τρόμαζε από τη δύναμη που έκρυβε μέσα της .Κορμιά παιδικά ακόμη, που αν τα τρυπούσες θα σε έκαιγε η φλόγα..Μια παρέα μου τρεφόταν από το μαζικό, φάνταζαν τόσο ατρόμητα τόσο θαρραλέα.. Τρόμαξα, ντροπιάστηκα και γω για το βολεμένο μου. Τόσο νέοι τόσο έτοιμοι για όλα, τόσο παλικάρια με μια εσωτερική δύναμη που έκανε την άσφαλτο να τρέμει, δε μπορούσε να τους σταματήσει τίποτα. Περπάταγαν και ένιωθαν την ηδονή της στιγμής,του έχω δύναμη να τα αλλάξω όλα, όλα με αλαζονεία, όλους σας..

Ήταν συγκλονιστικό, αγρίμια με καθαρά πρόσωπα, θα με φάνε και μένα, θα με κάψουν σίγουρα γιατί..,και κυρίως η απογοήτευση ότι δεν με χρειάζονται...

Άλλη μια εικόνα ..τζαμαρία γραφείων με 2 υπαλλήλους πλάτη στο παράθυρο. Γίνεται μια συμπλοκή από κάτω ,τρεχουν όλοι να δούν τι γίνεται ..άλλοι κατεβαίνουν και κάτω να βοηθήσουν (και όχι από περιέργεια αλήθεια σας λέω).Ένας δε γυρνά καν τη πλάτη του να δει τι γίνεται..ντρέπομαι και να το πω μιλούσε… στο facebook. Έλεος..

Φίλοι πρέπει να ξαναγίνουμε όλοι παρεά, παρέες, που νοιάζονται που μιλάνε ,με πόνο με ουσία με άποψη..Που κοιτάει ο ένας τον άλλο κατάματα, που φλερτάρουν, που μαλώνουν,που ζουν…

Πόσο θα ήθελα απόψε να σας πάρω τηλέφωνο να σας πώ, να με ακούσετε ,να σας πω καληνύχτα, βαριοπούλα αυτά τα πλήκτρα…

Υ.Σ έχω και άλλα..

Αντιλαλούνε τα βουνά..

2008-11-25T02:01:00.000+02:00

Πνίγομαι εντός ,με μια ταπεινότητα , χαλάκι εισόδου
το βλέμμα εκεί στην σχισμή
Άνω θρωσκω την ουράνια χαρακιά
χαράκι του μωβ με το γκρι, βράδυ Νοέμβρη

Κι όλα ποίηση τα κάνει

Τις πόρτες του ηλεκτρικού, σύγχρονα ,να ξεφουρνίζουν το πλήθος
γοργά προς το λαγούμι εξόδου, το λιμάνι του Πειραιά
με απαγόρευση απόπλου για όλους

Το βάψιμο μιας κοπελιάς να ανισορροπει
σε γκόμενα και κουρασμένη σκλάβα του ευρώ
με ένα τσιγάρο γαλήνης πριν το λεωφορείο διαφυγής

Το κόντρα ξυρισμένο παιδαρέλι που περπατά μοναχό
με βάρος μια τσάντα παραλλαγής
πατώντας βροχή ,τέλος εξόδου, υπό τον πορτοκαλί αστικό φωτισμό

Και γω βλέμμα άνω, στη χαρακιά του ουρανού
κόκκινος. με ρουχα κοκκινα ,με κάλτσες ποτισμένες κόκκινο
να αναβλύζω, κόκκινο ,λερώνοντας τους δρόμους ,κόκκινο ,τους διπλανούς, εμένα

Εσύ στο κόκκινο, άλλου και αλλού

Και γελάω, ξεκαρδίζομαι με το φαιδρό του μούσκεμα
Γελώ, γέλιο ηχηρό τραντάζει το εντός μου , ήχος κύμα ,
ημίτονο που γλιστράω στη καμπύλη του
που χορεύω πάνω του καθαρός με τα χέρια φορά στη χαρακιά
Καθαρά εννέα όγδοα

Αντιλαλούνε τα βουνά..
σαν κλαίω εγώ τα δειλινά..

Ο θρύλος του Στρατηγού Μοντγκόμερι...

2008-11-24T00:06:00.002+02:00

Φυσάει και δροσίζεται το αναπνευστικό μου. Φυσάει μακρά νηστεία για το καλοκαίρι.
Τι κατάλαβες? τίποτα δεν έχω καταλάβει και το 30 σαν κορδέλα στα καλλιστεία.

Το κρύο μου θυμίζει ένα μοντγκόμερι παλτό που μου είχε αγοράσει από το Μίνιον σαν χριστουγεννιάτικο δώρο ό νονός μου..αθωωωες εποχές (ναι καλά)..
-μη κρυώσει το παιδί ..βάλε αγόρι μου το μοντγκόμερι σου..
Σαν ντολμαδάκι κυκλοφορούσα .Την ίδια εικόνα την είδα μετέπειτα στον πατέρα μου ,υπηρεσία στο γήπεδο με τζάκετ σκούρο μπλε σαν ντολμαδάκι..
Α ρε πατέρα ..μακάρι να σου έδειχνα το blog μου να κάνεις κανένα σχόλιο
(Θεέ μου.. πλάκα κάνω )

To μοντγκόμερι με έπνιγε και από το λαιμό και κάτω …χαμάμ. Ήταν όμως ακριβό για την εποχή του και καθώς με σέρνανε σε διάφορες χειμωνιάτικες εορτές μου τσιμπάγανε το μαγουλάκι..
-καλέ πως μεγάλωσε ο animavox και τι ωραίο μοντγκόμερι…
-Ο νονός του ,το πήρε από το Μινιόν
( έχουμε κάνει καλές κουμπαριές ,όχι σαν τις δικές σας..)

Το γκρι Μοντγκόμερι με κουμπιά δόντια, κουκούλα προφήτη και τσέπες καγκουρό.
Το μισούσα ..

Τα πανωφόρια τότε τα έπαιρνε όλα μαζί η οικοδέσποινα και τα έβαζε στην κρεβατοκάμαρα στοίβα, πάνω στο διπλό μασίφ κρεβάτι ,ανάμεικτα , γούνες, παλτά, γυναικείες τσάντες, καπαρντίνες και δώρα από το άκρον ιλιον …

-Αnimavox που είσαι αγόρι μου? Φέυγουμε αγόρι μου ..πήγαινε να φέρεις τα πράγματα μας. Τρεχάτος μπαίνω στην κρεβατοκάμαρα της θείας (όλες θείες ήταν τότε) και βλέπω την Μαργαρίτα ξαπλωμένη να παίζει πάνω στο μοντγκόμερι μου. Σήκω από κει φεύγουμε ,θέλω το παλτό μου..
- όχι ,όχι,όχι ,
φούντωσε μέσα μου ο πεντάχρονος νταής και όπως την τραβούσα από τα χέρια ,άρχισε να κλαίει..Ωχ την έβαψα πάλι σκέφτηκα δε το γλίτωνα το …
- ΑΝΙΜΑVOX τι έκανες στο κοριτσάκι ,παλιόπαιδο ζήτα αμέσως συγνώμη (έχουμε τρόπους εμείς όχι σαν τη δικιά σας) ,καλά άμα σε ξαναπάρουμε ποτέ μαζί μας θα δεις
(αυτό ποτέ δε το έλαβα ως απειλή)

Στρόφαρα αμέσως, κοιτάω την Μαργαρίτα και το ευάλωτο της ,είχε και κάτι χειλάκια πετροκέρασο και την έκανα μάκια… στα χειλάκια.
Πιο έξυπνο πεντάχρονο αυτή ..σταμάτησε το κλάμα ,συνοφρυώθηκε και έμεινε παγωμένη.

Η αλήθεια είναι ότι η μαργαρίτα ήταν και πολύ ακατάδεκτη κουκλίτσα και το μάκια κράτησε λίγο παραπάνω ..

Αρπάζω τον στρατηγό μοντγκόμερι μου και τρέχω προς την έξοδο..

-Τι έχεις αγόρι μου σε απασχολεί κάτι, γιατί δε τρως, Φαάε μας έβγαλες τη πίστη..
Για δύο μέρες δε μιλούσα σε κανένα ,νόμιζα ότι είχα αφήσει την Μαργαρίτα έγκυο..
Στο θολωμένο πεντάχρονο μυαλό μου έβλεπα το «θειο» να σπάει την πόρτα μας και να φωνάζει έξαλλος- ο αλήτης ο γιος σας μου κατέστρεψε τη κόρη..

Τώρα γιατί νιώθω απόψε ότι έχει κολλήσει το μοντγκόμερι πάνω μου και οι Μαργαρίτες της ζωής μου με κοιτούν συνοφρυωμένες ..δεν ξέρω. Το μόνο που θέλω είναι να σπάσω την δικιά μου πόρτα …προς τα έξω…

αύριο..

2008-11-21T02:18:00.000+02:00

Χιλιάδες μάτια άκοπα θα κυνηγήσω
σκανάροντας τα πλήθη με υπερταχύτητες πόθου

Σε σένα μιλώ...

που κυλάς αντίρροπα στις κλίμακες
προς το υπέργειο μας
μην τυχόν κι είναι τη στιγμή που το βλέμμα υποκλίνεται στη ρουτίνα.

γνέψε μου κι ας είναι μαγικό το πως

κουβάρι η ανεμόσκαλα στο χαρτοφύλακα μου
τα υπόλοιπα δικιά μου ευθύνη

και χαίρομαι την αλαζονεία της δικιάς μου ευθύνης
κι ας είναι μαγικό το πώς
χαίρομαι το κοριτσίστικο του μαγικό το πώς

Αύριο θα κυνηγήσω άκοπα τα βλέμματα
μη τυχόν..

πρέπει να τραγουδήσω...

2008-11-17T00:29:00.003+02:00

Ψυχή μου..

ψυχή μου βάφεσαι σε υπόγεια καμαρίνια
με δωρεάν δείγματα πολυκαταστημάτων..

και καρτερείς με ανατριχιαστική υπομονή
τη σειρά σου
για να ανέβεις στο παράκτιο πάλκο

κι αν τα λόγια δεν τα θυμάσαι
αυτοσχεδίασε

τραγούδησε με πόνο και κλείσε με χαρά
θυμήσου καταγωγών ρυθμούς και στριγκλιές ασφάλτου
με λαμπιόνια, της πόλης τα φώτα
τρεμάμενα
στον κρύο εξαερισμό του Νοέμβρη

Στίψε κάθε φρούτο σου επι σκηνής,
αποκαλύψου
πέρνα από το χυδαίο στην ουσία
και από τα ρόδα στα αγκάθια

μίλα για τα χείλη, τα μάτια, το σώμα μας

στην ακμή του παράλογου
χαίρε, ω χαίρε, λευτεριά

Τραγούδησε δίπλα στα κύματα, κάτω από τ αρμυρίκια
δυνατά, να ακουστείς πέρα, να γεμίσεις το πέρα
Ψυχή μου στάζει αίμα η φωνή σαν να πέφτεις

Πέσε δεν θα πάθεις τίποτα,
σαν παιδί από τον βράχο
με το κεφάλι σαΐτα προς το κύμα

ηρέμησε ..

αγαπητό μου ημερολόγιο...Tρ 11/11

2008-11-11T01:40:00.007+02:00

Θέλω να βυθιστώ στο ψεύτικο, στο σαχλό, μια τσιχλόφουσκα..
Μια φτηνή τσιχλοφουσκα από αυτές με άρωμα μπανάνας γεμάτες ζάχαρη...
Θα θελα να ζήσω μέσα στο ανόητο. Να μεθύσω με το ανόητο ..

Θα έρθεις ,πρέπει δεν πρέπει δεν ξέρω, δεν με νοιάζει..
Θά ρθεις όταν δε θα σε περιμένω..όχι από γνωστά, από νέα ,
απρόσμενα νέα.

Να ξεδιψάσω τα χείλη μου , διψάω.
Γερνάει το σώμα μου κάθε μέρα που δε βρίσκει το δικό σου ,κάθε μέρα που δεν ακροβατεί γυμνό στο σώμα σου ,κάθε μέρα που γυρνά μισεμένο ιδρωμένο δίχως να σ΄εχει. Κάθε μέρα που δεν σε μυρίζω που δεν κολυμπάω μέσα σου, κάθε μέρα που δεν τρέμω να ξεκουμπώσω το φόρεμα σου,κάθε μέρα που δεν κατηφορίζω στο λαιμό σου, κάθε μέρα που δεν σε κρυφοκοιτάζω, κάθε μέρα που δεν κοινωνώ την φύση σου, κάθε μέρα που δεν σφίγγω το χέρι σου..κάθε μέρα που φεύγει και τα τραγούδια δε μιλούν για εμάς..

Σε περιμένω να νιώσεις το φόβο μου ,να ανακαλύψεις πόσο αδύναμος είμαι , την ντροπιαστική λαχτάρα μου.

Σε ένα σταθμό αδιαφορώντας για τα δρομολόγια ,καπνίζοντας,..

Xθες βγήκα..

2008-11-09T19:10:00.002+02:00

Το γελοίον μου βγήκε
και ζάλισε το σαββατόβραδο
σκόνταψε κάθετα στα βλέμματα
ζήλεψε τα ιδιωτικά σας θέματα

Το γέλιο μου βγήκε
κι ας έσταζε ο επίδεσμος κόκκινο
τραγούδησε της ψυχής τα φάλτσα
χόρεψε χωρίς της ντροπής τα έξοδα

σε καλό να μας βγει, το μέχρι δακρύων
φίλε πιες, θα πληρώσει
της ζωής το γελοίον

[Θα κλείσω ανοιχτα εισιτήρια για θάλασσες για δειλινά ,όπως τα ζήσαμε,όπως θα τα ξαναζήσουμε.]

Σε καλό να μας ,βγει το μέχρι δακρύων
Φίλε βγες ,ανατέλλει
της ζωής το γελοίον

Επιστροφή Κυριακή Ξημερώματα..

Εδώ δεξιά, και πάλι αριστερά, στο επόμενο στενό θα με αφήσετε ,ναι εκεί στη ν Ακροθαλάσσης. Εγώ μένω λίγο πιο κάτω στο βότσαλο 300033 το γκρί οβάλ.

Έχει κρύο απόψε, φυσάει μέσα μου..μια θάλασσα μέσα μου.. Φυσάει κι ο αγέρας με διαπερνά χωρίς αντίσταση. Η θάλασσα κυρίαρχη ,άγρια ,θορυβώδης με χρώματα αλλιώτικα από του καλοκαιριού ,γκριζο μπλέ, μαύρο μωβ.κρυώνω..κρύο που με απογυμνώνει υπενθυμίζοντας μου γλυκά το αδύναμο μου . Ο αγέρας σφυρίζει βαριές μελωδίες και τυραννά το μέτωπο μου λες και περισυλλέγει βασανιστικά όλα τα μικρά μου ..Βότσαλο 300033.Το άφησα το καλοκαίρι ηλιόλουστο και ακίνητο. Το βάζω στη τσέπη θα το κρύβω σφιχτά στη χούφτα μου την εβδομάδα που ξεκινά..

Μεσημεριανό κρυφό διαλλειμα...

2008-11-05T01:07:00.001+02:00

Σε μυθικές καταγωγές
στου νου μου τις απαγωγές
τα πέλματα σου

γυμνά σε χώματα υγρά
βάδιζαν στην ανηφοριά
του ερωτά σου

και των ματιών μου οι πληγές
γιναν σ΄ ελιά οι χαρακιές
με το όνομα σου..

Σε μυθικές καταγωγές, του νού μου τις απαγωγές
Τελειώνω...